บทที่ 124 "... ฝันไปเถอะศศิมนตรา”

ความเมื่อยล้าโรยแรงทำให้ทั้งสองหลับกันอย่างยาวนานผ่านมาจวบจนถึงช่วงบ่ายของอีกวัน บรรยากาศภายในห้องเย็นฉ่ำเป็นแรงเหนี่ยวรั้งให้ร่างบางนอนเบียดกายใต้ผ้าห่มไม่ยอมลุกไปไหนได้สักที วันนี้เธอขอเกเรหลุดจากกรอบวงจรเวลาเดิมๆสักหนึ่งวันก็แล้วกัน เมื่อร่างใหญ่เปลี่ยนท่านอนหันตะแคงเข้าหา เธอรีบเอื้อมแขนพาดเอวสอ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ